કોમલ રાઠોડ “અનિકા”

‘મિત્રતા’ “એક તેરી યારી કા હી સાતો જન્મ હકદાર હું મેં …તેરા યાર હું મેં………”””અંશ અને આદિ લહેકા તાણી તાણી

ફરજ ચૂક રાત્રી ના બે વાગી રહ્યા હતા. ચોમાસા ની એ રાત માં અનરાધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. માટી ની

“દીકરાના પિતા” હજી સવારે ઓફિસ જતો હતો ત્યારે જ તો પપ્પા ને સ્વસ્થ જોયા હતા..સાથે ચા નાસ્તો પણ કરેલો..હું નીકળ્યો

દીકરી ઉનાળા ની આ કાળઝાળ ગરમીમાં ગોલો ખાવાની મજા કોને ન આવે?..તો એ મજા માણવા હું પણ મારા હસબન્ડ અને

એક પ્રેમ આવો પણ બને એટલી ઝડપે સિટી મોલ ના પગથિયાં ઉતરી માધવી દોડી ને પોતાની ગાડી માં ગોઠવાઈ ગયી..ડ્રાઈવર

કાળજી “અરે જવા દો ને, ગયા શુક્રવારે દાદરો ઉતરતી હતી તે લપસી, હાથ ભાંગ્યો છે, પ્લાસ્ટર આવ્યું છે હાથે” ફોન

રક્ષાબંધન ઘર બહાર ના હીંચકે બેઠેલો અમિત કઈક વિચારી રહ્યો હતો. ત્યાં જ ટપાલી નું આગમન થયું. અમિત હીંચકેથી ઉભો

રવિવાર સવારે ઉઠતાની સાથે જ આજે આરતી ના ચહેરા પર સ્મિત હતું…રોજ કરતા આજે જરા વહેલી જ ઉઠી ગયી હતી…અને

અછૂત વરુણ અને શ્યામા તાપી કિનારે બેસી…હાથ માં હાથ પરોવી પોતાના ભવિષ્ય ની ચિંતા કરતા બેઠા હતા..એક કોમન ફ્રેન્ડ ના

“અવની,બસ બેટા હવે રડીશ નહિ.મોઢું ધોઈ ને નીચે આવી જા..તારા પપ્પા તને રડતા જોશે તો વધારે અકડાશે “પાયલ બેન દાદર